Quai Saint-Bernard, w pobliżu Jardin des Plantes, pierwsze pary przybywają do ogrodu Tino-Rossi. Wraz z zapadnięciem zmroku liczba tancerzy wzrasta, a trybuny zapełniają się. Pod srebrnym księżycem i światłami barek turystycznych, które przecinają nabrzeże kilka metrów dalej, ciała mieszają się w rytm muzyki. To właśnie wtedy krzyżują się dwa spojrzenia. Dyskretne zaproszenie prowadzi ich na środek toru. Jakby dali się ponieść, tańczą w upale nocy. Od tego uwodzenia z ręki do ręki, przerywanego znajomymi uśmiechami, w końcu wymykają się, by dać upust bardziej cielesnym pragnieniom. Wczesnym rankiem prześcieradła wydzielają zapach bezsennych nocy, psotnych i lubieżnych uścisków.